Mariska C

Hoe kwam je erachter dat je melanoom had?

Eind 2016 kreeg ik te maken met een melanoom. De zomer daarvoor werd ik door mijn moeder geattendeerd op een moedervlek op mijn rug, die zij nogal groot vond. “Moet je daar niet een keer mee naar de huisarts?”, vroeg ze mij. Het was inderdaad best een grote moedervlek, maar verder zag je er niets bijzonders aan. Hij was gewoon egaal bruin, met gladde randen en niet extra verdikt. Soms jeukte het wel een beetje eromheen, dus ik dacht: “Dat doe ik wel een keer als ik toch bij de huisarts ben.” Zo gezegd, zo gedaan, tijdens een bezoek aan de huisarts liet ik hem de moedervlek zien. Hij zag er niets bijzonders aan, maar zei dat ik voor mijn geruststelling doorverwezen kon worden naar de dermatoloog. Vooral omdat het op mijn rug zat en het moeilijk te controleren was.

Ook de dermatoloog deed er vrij luchtig over. “Ik zie hier geen kankertje in”, zei hij letterlijk tegen mij. “Maar ik wil de moedervlek wel weghalen, dan bent u er maar vanaf.” Ik besloot dat te doen en twee weken later had ik een afspraak voor het verwijderen van de hechtingen en de uitslag. Ik was daar in mijn eentje naartoe gegaan, nietsvermoedend. Het was een andere dermatoloog die mij ontving en hij viel meteen met de deur in huis: “Geen goed nieuws, er is sprake van een melanoom, de meest kwaadaardige vorm van huidkanker.” Er werd nog iets gezegd over uitzaaiingen, maar de woorden kwaadaardig en kanker kwamen keihard binnen waardoor ik de rest van zijn verhaal niet meer kon volgen. Er werd me nog verteld dat er een tweede ingreep nodig was en die afspraak werd gepland. Met die informatie ben ik in de auto gestapt en huilend naar huis gereden. Diezelfde middag belde de huisarts me op, ook hij was erg geschrokken. Hij kon me nog wel vertellen dat de snijranden schoon waren en dat dat goed nieuws was.

Welke behandeling heb je gekregen?

Na de tweede ingreep, waarbij de plek ruimer weggesneden werd, konden ze me het fijne nieuws vertellen dat alles schoon en weg was. Dat was een zeer grote opluchting.

Er waren geen verdere controles nodig, maar de dermatoloog zei wel: “Wat we vandaag niet zien, kan er morgen zijn, dus houd jezelf goed in de gaten.” Veel mensen om me heen waren er verbaasd over dat ik niet onder controle bleef. Ook een andere dermatoloog in hetzelfde ziekenhuis waar ik eind 2024 terechtkwam, vroeg zich af waarom ik niet onder controle was gebleven. Dat vond ik wel bijzonder. Blijkbaar wijzigen de protocollen nogal eens. Zij wist mij wel gerust te stellen dat de kans dat het melanoom na jaren alsnog uitzaait bij mij heel klein was, vanwege het stadium melanoom dat ik had en het feit dat ik er heel snel bij was. Ik hoefde me daar dus geen zorgen over te maken.

Dat ik eind 2024 weer bij de dermatoloog terechtkwam, was vanwege een plekje op mijn neus. Dit was begonnen als een puistje, maar het ging maar niet weg en mijn schoonheidsspecialiste raadde me aan ernaar te laten kijken. Er werd een biopt genomen, waaruit bleek dat het zonschade was, maar onschuldig. Wel ontdekte de dermatoloog een ander plekje op mijn linkerschouderblad dat na onderzoek het voorstadium van een melanoom bleek te zijn. Ook dit plekje werd ruimer weggesneden en ook toen was alles weer schoon, gelukkig!

Over de controles waren de meningen vervolgens weer verdeeld. Er werd gezegd dat ik nog één controle zou krijgen na drie maanden en dat het daarmee ophield. Ik had daar geen goed gevoel bij, want ook aan dit tweede plekje was niks bijzonders te zien; gewoon een bruine moedervlek. Als ik niet met het plekje op mijn neus was gekomen, was het beginnende melanoom niet ontdekt. Natuurlijk check ik mezelf ook, maar met de blauwe lamp die de dermatoloog gebruikt, zien ze toch meer. Ik stond er daarom op dat ik in elk geval na een jaar weer langs mocht komen. In augustus heb ik die afspraak en dan ga ik aangeven dat ik voorlopig onder controle wil blijven.

Hoe gaat het nu met je?

Het gaat nu goed met mij, maar ik ben destijds wel heel erg geschrokken. Ik wist van het bestaan van melanoom, maar was niet op de hoogte hoe ernstig de gevolgen ervan kunnen zijn. Dat is me in de afgelopen jaren wel duidelijk geworden. Ik ben heel alert op veranderingen aan mijn lichaam. Zonder obsessief te zijn, controleer ik mijn huid regelmatig en trek meteen aan de bel als ik iets niet vertrouw. Daarnaast ben ik veel voorzichtiger geworden met de zon. Ik smeer me alleen nog in met factor 50 en zoek zoveel mogelijk de schaduw op.

Hoe ben je in aanraking met Stichting Melanoom gekomen?

Ik zag steeds vaker ervaringsverhalen op social media voorbijkomen. Sommige met een goede afloop, maar zeker ook met een minder goede of zelf hele slechte afloop. Op die momenten realiseerde ik me dat ik er ontzettend goed vanaf ben gekomen. Nadat ik de oproep zag voor de rubriek Mijn Melanoom heb ik besloten om mijn verhaal te delen.

Waarom wil je jouw ervaring delen?

Ik wil mijn ervaring graag delen om mensen een soort van waarschuwing te geven om oplettend te zijn. Ook al lijkt een plekje op de huid niks te zijn, laat het checken. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn. Ik weet als geen ander dat ook een gewoon bruin moedervlekje foute boel kan zijn. Melanoom heeft enorme impact op je leven. Als je het hebt meegemaakt, gaat het niet meer uit je systeem.

Ik heb als kind vaak in de zon gespeeld en op latere leeftijd in de zon gelegen met te weinig bescherming. Ik heb zelfs gebruikgemaakt van de zonnebank, want zo’n bruin kleurtje staat zo leuk. Met het oog op de komende zomer en de zon die steeds feller wordt, wil ik graag mijn steentje bijdragen om mensen aan te moedigen om heel alert te zijn en verstandig om te gaan met die mooie zonnestralen.

Ik wens iedereen een fijne, zonnige maar vooral veilige zomer!