Samantha

Hoe kwam je erachter dat je melanoom had?

In de zomer van 2024 ging een moedervlek op mijn rug ter hoogte van mijn bh-bandje bloeden. Ik heb veel moedervlekken en ook deze zat er al mijn hele leven. Hij was niet groter geworden, maar wel donkerder van kleur. We waren op vakantie en ik dacht dat het door het bandje van mijn bikini was open geschuurd. Ik heb er toen eigenlijk geen aandacht aan gegeven.
Na thuiskomst stond ik met mijn dochter van 10 in de badkamer toen ze zei: “Mama, we hebben het hier op school over gehad, een moedervlek mag echt niet bloeden.” Ik heb hierop een afspraak gemaakt bij de huisarts. Zij verwees mij direct door. Toen begon ik al een beetje een onderbuikgevoel te krijgen. Na een paar dagen kon ik al in het ziekenhuis terecht en trof daar een ervaren dermatoloog. Die zei dat het er niet goed uitzag en dat hij de moedervlek meteen ging verwijderen. Na die ingreep ging ik met trillende benen naar huis. Hoewel ik op dat moment nog niets wist, stond mijn wereld toch stil.
Twee weken later was ik met mijn man in het ziekenhuis voor de uitslag. Ik had in het patiëntenportaal al gelezen dat het niet helemaal oké was, maar welke consequenties dat had hoorde ik pas van de arts. Ik dacht altijd dat een foute moedervlek gewoon weggesneden werd en dat het dan klaar was, maar toen ik daar zat kwam ik erachter dat er heel wat meer bij komt kijken. Het risico bleek veel groter dan ik had gedacht. De arts vertelde dat het om een melanoom ging met een breslowdikte van iets meer dan 0,8 mm en dat daarom een vervolgbehandeling nodig was. Ik ben een positief mens en een doorzetter, maar op dat moment trok het leven wel even aan mijn ogen voorbij. Tegelijkertijd maande ik mezelf tot rust, want ik wist nog niks en ik wilde mijn kinderen niet gelijk van slag brengen.

Welke behandeling heb je gekregen?

Er volgde een poortwachtklieronderzoek. Dat voelde voor mij heel dubbel, want er werd een chemisch middel ingespoten, terwijl ik altijd heel bewust probeer te leven. Sowieso vond ik het allemaal heel heftig. Je komt op afdelingen waar je nooit had willen komen en je hoopt maar dat het goed afloopt.
Er werd een uitzaaiing in één lymfeklier in mijn oksel gevonden. Die hebben ze operatief verwijderd en toen ook een re-excisie van de moedervlek gedaan. De uitzaaiing was heel klein en ze zeiden dat daarom een PET-scan niet nodig was. Voor mij voelde dat helemaal niet goed. Uiteindelijk heb ik toch die PET-scan gekregen en kwam het verlossende woord dat er niets was gevonden. Wel moest ik nog vijf jaar onder controle blijven. Daar ben ik super blij mee. Er is nog een keer een moedervlek weggehaald, weer op mijn rug, en die was goed. Dat gaf me toch weer een beetje vertrouwen in mijn lichaam. Wel ga ik iedere keer met knikkende knieën naar die controles, hopend dat alles goed is. Je weet het nooit en je hebt ervaren dat je geen grip hebt op de dingen.

Hoe gaat het nu met je?

Het gaat nu enorm goed met mij. Nadat ik hoorde dat de PET-scan in orde was, heb ik de knop omgezet en de gebeurtenis omgedraaid naar een levensles. Ik ben gaan beseffen dat het leven enorm kwetsbaar is en ik ongelofelijk dankbaar ben voor mijn mooie leven. Ik heb twee prachtige kinderen, een hele lieve man, familie die altijd voor me klaar staat en de liefste vriendinnen. Wat ik heb meegemaakt heeft ervoor gezorgd dat ik mijn dromen veel meer ben gaan volgen. Nadat ik het goede nieuws kreeg, heb ik mijn vaste baan als zorgcoördinator in het onderwijs opgezegd, een trip naar Disney geboekt en gekozen voor mijn grote passie: mijn eigen bedrijf BLOOM. Van daaruit begeleid ik op freelance-basis kinderen die vastlopen in hun sociaal-emotionele ontwikkeling. Het bedrijf had ik wel al, maar ik deed het erbij, naast mijn baan. Ik koos voor de veiligheid van een vast contract, maar wat kan er nou eigenlijk gebeuren als je fulltime voor jezelf gaat werken? Misschien gaat het een keer fout, maar dan vind je wel weer een oplossing. Het is pas echt erg als er iets met je gezondheid gebeurt. Daarom moet je genieten van het leven en doen wat jou gelukkig maakt.

Helaas kreeg niet veel later mijn beste vriendin Kelly, die mij in het hele proces heeft bijgestaan, ook te horen dat ze een melanoom had op haar rug. Dezelfde behandeling volgde, zo ongelofelijk bizar. En zo heftig, want je weet precies waar zij doorheen gaat. Voordeel was wel dat we elkaar heel goed konden helpen. Gelukkig is zij nu ook schoon verklaard. Samen gaan we in november meedoen aan een hyrox – een fitnesswedstrijd die hardlopen combineert met krachtoefeningen – om fit te worden én om geld op te halen voor Stichting Melanoom. We staan allebei positief in het leven en wilden iets doen om bij te dragen aan bewustwording. 

Hoe ben je in aanraking met Stichting Melanoom gekomen?

Na de diagnose ging ik op zoek naar informatie. Ik wilde het begrijpen. Zo kwam ik onder andere uit bij Stichting Melanoom. Het meeste had ik aan de ervaringsverhalen, al was het soms ook echt even slikken als ik die las. Sommige sloeg ik over om te voorkomen dat mijn hoofd overuren ging maken. Eigenlijk moeten mensen deze verhalen lezen die geen melanoom hebben.

Waarom wil je jouw ervaring delen?

Ik wil bewustwording creëren. Mijn verhaal laat duidelijk zien dat informatie daarvoor kan zorgen. Mijn dochter Sara kreeg voorlichting op school en heeft mij bewust gemaakt. Mijn verhaal heeft mijn beste vriendin Kelly bewust gemaakt dat ze haar huid moest checken. En door nu mijn verhaal hier te delen, hoop ik vele anderen te bereiken. Zeker mensen met een blanke huid en veel moedervlekken wil ik zeggen: wees voorzichtig, wees je bewust van de risico’s die er zijn.

Het is nu twee jaar geleden dat ik de diagnose melanoom kreeg, maar nu ik dit vertel, merk ik dat het me weer raakt. Het was heftig. Ik hoop dat mijn verhaal eraan bijdraagt dat anderen dit niet hoeven mee te maken. Dat er meer oog komt voor het voorkomen van huidkanker en de cijfers gaan dalen.